ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ: ଭାରତୀୟ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନ ପାଇଁ ୨୦୨୬ ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟର ଆରମ୍ଭ। ୨୦୦୯ରେ ହାଇଦ୍ରାବାଦରେ ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ଆୟୋଜନ ହେବାର ୧୭ ବର୍ଷ ପରେ ପୁଣି ଭାରତକୁ ଫେରିଛି ଏହି ବଡ଼ ପ୍ରତିଯୋଗିତା। ଅଗଷ୍ଟ ୧୭ରୁ ୨୩ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀର ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀ ଇନ୍ଡୋର ଷ୍ଟାଡିୟମରେ ଏହା ଆୟୋଜିତ ହେବ। ଏଥର ଭାରତ ଏକାଧିକ ବିଭାଗରେ ପଦକ ଆଶା ନେଇ ପଡ଼ିଆକୁ ଓହ୍ଲାଇବ।
୨୦୦୯ର ଭାରତ ଏବଂ ୨୦୨୬ର ଭାରତ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ତଫାତ୍ ହିଁ ଭାରତୀୟ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନର ଉତ୍ଥାନର କାହାଣୀ କହୁଛି।
୨୦୦୯ରେ ହାଇଦ୍ରାବାଦର ଗଚିବୋୱଲି ଷ୍ଟାଡିୟମରେ ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ଆୟୋଜନ ସମୟରେ ଭାରତର ପ୍ରଦର୍ଶନ ନେଇ ବଡ଼ ଆଶା ନଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଚୀନ୍ ଭଳି ଦେଶ ବିଶ୍ୱ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲା ଏବଂ ଭାରତ ଏହି ଶୀର୍ଷ ଦେଶଗୁଡ଼ିକଠାରୁ ବହୁତ ପଛରେ ଥିଲା।
ପୁଲେଲା ଗୋପୀଚାନ୍ଦଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ୨୦୦୯ରେ ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ଆୟୋଜନ କରିପାରିବା ହିଁ ଭାରତ ପାଇଁ ବଡ଼ ସଫଳତା ଥିଲା। ସେତେବେଳେ ପ୍ରଦର୍ଶନ ନେଇ ଆଶା ମୁଖ୍ୟତଃ ସାଇନା ନେହୱାଲଙ୍କ ଉପରେ ଥିଲା।
ସାଇନା ନେହୱାଲ କ୍ୱାର୍ଟର ଫାଇନାଲ୍ରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ହାଇଦ୍ରାବାଦ ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ରେ ଭାରତ କୌଣସି ପଦକ ଜିତିପାରିନଥିଲା।
୨୦୧୧ରେ ଜ୍ୱାଲା ଗୁଟ୍ଟା ଓ ଅଶ୍ୱିନୀ ପୋନ୍ନାପ୍ପା ମହିଳା ଡବଲ୍ସରେ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ଜିତି ୨୮ ବର୍ଷର ଅପେକ୍ଷା ଶେଷ କରିଥିଲେ।
ଏହା ପରେ ଅଲିମ୍ପିକ୍ସରେ ମଧ୍ୟ ଭାରତର ସଫଳତା ବଢ଼ିଲା। ୨୦୧୨ ଲଣ୍ଡନ ଅଲିମ୍ପିକ୍ସରେ ସାଇନା ନେହୱାଲ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ଜିତିଥିଲେ। ୨୦୧୬ ରିଓରେ ପିଭି ସିନ୍ଧୁ ରୌପ୍ୟ ଏବଂ ୨୦୨୧ ଟୋକିଓରେ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ଜିତିଥିଲେ।
ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ରେ ମଧ୍ୟ ଭାରତର ପଦକ ଯାତ୍ରା ଜାରି ରହିଲା। ପିଭି ସିନ୍ଧୁ ୨୦୧୭ ଓ ୨୦୧୮ରେ ରୌପ୍ୟ ଜିତିବା ପରେ ୨୦୧୯ରେ ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିଅନ୍ ହୋଇଥିଲେ। ସେହି ବର୍ଷ ସାଇ ପ୍ରଣୀତ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ଜିତିଥିଲେ।
୨୦୨୧ରେ କିଦାମ୍ବି ଶ୍ରୀକାନ୍ତ ରୌପ୍ୟ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସେନ୍ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ଜିତିଥିଲେ। ଏଚ୍ଏସ୍ ପ୍ରଣୟ ୨୦୨୩ରେ ପୁରୁଷ ସିଙ୍ଗଲ୍ସରେ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ଜିତିଥିଲେ।
ପୁରୁଷ ଡବଲ୍ସରେ ମଧ୍ୟ ସାତ୍ତ୍ୱିକସାଇରାଜ ରଙ୍କିରେଡ୍ଡୀ ଓ ଚିରାଗ ସେଟ୍ଟୀ ଭାରତର ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ପଦକ ଜିତିଥିଲେ। ୨୦୨୨ରେ ସେମାନେ ଏହି ସଫଳତା ହାସଲ କରିଥିବା ବେଳେ ୨୦୨୫ରେ ପୁଣି ବ୍ରୋଞ୍ଜ ଜିତିଥିଲେ।
ପୂର୍ବତନ କୋଚ୍ ଭିମଲ କୁମାରଙ୍କ ମତରେ ଏବେ ଭାରତୀୟ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନର ଚିତ୍ର ବହୁତ ବଦଳିଛି। ପୁରୁଷ ସିଙ୍ଗଲ୍ସ, ମହିଳା ସିଙ୍ଗଲ୍ସ, ପୁରୁଷ ଡବଲ୍ସ ଏବଂ ମହିଳା ଡବଲ୍ସ—ସବୁ ବିଭାଗରେ ଭାରତ ପଦକ ପାଇଁ ଦାବିଦାର ହୋଇଛି।
ଯୁବ ପିଢ଼ିରେ ମଧ୍ୟ ଭାରତ ପାଖରେ ଅନେକ ପ୍ରତିଭା ଆସୁଛନ୍ତି। ତନ୍ଭି ଶର୍ମା, ଦେବିକା ସିହାଗ, ଏମ୍. ଶରାଣୀ, ଅସ୍ମିତା ଚାଲିହା, ରକ୍ଷିତା ଶ୍ରୀ, ତନ୍ଭି ପାତ୍ରୀ, ଶାଇନା ମଣିମୁଥୁ ଓ ଉନ୍ନତି ହୁଡ୍ଡାଙ୍କ ଭଳି ଯୁବ ଖେଳାଳିମାନେ ଭାରତୀୟ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନର ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଆଶା ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି।
ଭାରତର ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନ ଉନ୍ନତିରେ ଏକାଡେମୀ ଓ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ କେନ୍ଦ୍ରଗୁଡ଼ିକର ବଡ଼ ଭୂମିକା ରହିଛି। ହାଇଦ୍ରାବାଦରେ ୨୦୦୪ରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଗୋପୀଚାନ୍ଦ ଏକାଡେମୀରୁ ସାଇନା ନେହୱାଲ, ପିଭି ସିନ୍ଧୁ, କିଦାମ୍ବି ଶ୍ରୀକାନ୍ତ, ପରୁପଲ୍ଲୀ କାଶ୍ୟପ, ଏଚ୍ଏସ୍ ପ୍ରଣୟ ଓ ସାଇ ପ୍ରଣୀତଙ୍କ ଭଳି ଖେଳାଳି ବାହାରିଛନ୍ତି।
ବେଙ୍ଗାଲୁରୁ, ଲକ୍ଷ୍ନୌ, ଗୁଆହାଟୀ, ଭୁବନେଶ୍ୱର ସମେତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସହରରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣର ନେଟୱର୍କ ବଢ଼ିଛି। ଅର୍ଥାତ୍, ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନର ବିକାଶ ଏବେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ସହର କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ ଏକାଡେମୀ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ନୁହେଁ।
ଭିମଲ କୁମାରଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ଭାରତୀୟ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନର ବୃଦ୍ଧିର ଏକ ବଡ଼ କାରଣ ହେଉଛି ଏହାର ସୁଲଭତା। ଅନ୍ୟ କିଛି ଖେଳ ତୁଳନାରେ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନର କୋଚିଂ ଓ ଖେଳିବାର ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଏବଂ ନିମ୍ନ-ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାର ପାଇଁ ଅଧିକ ସୁଲଭ ହୋଇଥିଲା।
ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶରେ ଜିଲ୍ଲାସ୍ତରରେ କୋର୍ଟ ନିର୍ମାଣ ଏବଂ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନକୁ ଲୋକପ୍ରିୟ କରିବା ପାଇଁ ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯାଇଥିଲା। ଏହା ତୃଣମୂଳ ସ୍ତରରେ ଖେଳର ପ୍ରସାରକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲା।
ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନର ବିକାଶରେ ସରକାରୀ ସହାୟତା ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଛି। ଖେଲୋ ଇଣ୍ଡିଆ, TOPS ଏବଂ TOPS Development ଭଳି ଯୋଜନା ମାଧ୍ୟମରେ ଖେଳାଳି ଓ ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟକୁ ସହାୟତା ମିଳୁଛି।
ଭାରତୀୟ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନ ସଂଘର ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ, ୨୦୨୪ରେ ୬୦,୦୦୦ରୁ ଅଧିକ ପଞ୍ଜୀକୃତ ଖେଳାଳି ଥିବା ସହ ୩୫ରୁ ଅଧିକ ଜାତୀୟ ଓ ରାଜ୍ୟସ୍ତରୀୟ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ଓ ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟ ଆୟୋଜନ କରାଯାଇଥିବା ରିପୋର୍ଟରେ କୁହାଯାଇଛି।
ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନର ଲୋକପ୍ରିୟତା ବଢ଼ିଥିବା ବେଳେ ଏବେ ଖେଳର ଖର୍ଚ୍ଚ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଛି। ଭିମଲ କୁମାରଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନ ଏକ ମହଙ୍ଗା ଖେଳରେ ପରିଣତ ହେଉଛି।
ବିଶେଷକରି ଫେଦର ଶଟଲ୍କକ୍ର ଦାମ ବହୁତ ବଢ଼ିଛି। ଜାତୀୟ କ୍ୟାମ୍ପରେ ବ୍ୟବହୃତ ୧୨ଟି ଶଟଲ୍କକ୍ର ଏକ ଟ୍ୟୁବ୍ର ମୂଲ୍ୟ ପ୍ରାୟ ୧୦,୦୦୦ ଟଙ୍କା ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶଟଲ୍ର ମୂଲ୍ୟ ପ୍ରାୟ ୮୦୦ରୁ ୯୦୦ ଟଙ୍କା ବୋଲି ରିପୋର୍ଟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି।
ରାକେଟ୍, ଜୋତା, କୋଚିଂ, ଯାତ୍ରା ଓ ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟ ଖର୍ଚ୍ଚ ମଧ୍ୟ ଯୋଡ଼ିଲେ ଜଣେ ଯୁବ ଖେଳାଳିଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଖେଳରେ ରହିବା ମହଙ୍ଗା ହୋଇପାରେ।
ପୁଲେଲା ଗୋପୀଚାନ୍ଦଙ୍କ ମତରେ, ଭାରତୀୟ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ହେଉଛି ବର୍ତ୍ତମାନର ଭିତ୍ତିଭୂମି ଓ ପ୍ରତିଭାକୁ ଏକ ଦୃଢ଼ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ପରିଣତ କରିବା।
ଏଥିପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୋଚିଂ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ସ୍ପୋର୍ଟ୍ସ ସାଇନ୍ସ ଇକୋସିଷ୍ଟମ୍, ଖେଳାଳିଙ୍କ କ୍ୟାରିୟରର ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ପାଥୱେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷର ସମନ୍ୱିତ ପ୍ରୟାସ ଆବଶ୍ୟକ।
ଭାରତୀୟ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନରେ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଗୋପୀଚାନ୍ଦ ଏବେଠାରୁ ଭାରତକୁ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନ ସୁପରପାୱାର କହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହନ୍ତି। ଚୀନ୍, ଜାପାନ, ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ, ମାଲେସିଆ, ଡେନମାର୍କ, ଫ୍ରାନ୍ସ ଓ ଥାଇଲାଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଶ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଭାରତ ନିୟମିତ ଭାବେ Super 750 ଓ Super 1000 ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟରେ ଏକାଧିକ ବିଭାଗରେ ପୋଡିୟମ୍ ଫିନିଶ୍ କରିବା ସହ ବିଶ୍ୱ ର୍ୟାଙ୍କିଂର ଟପ୍-୩୦ରେ ୮ରୁ ୧୦ ଜଣ ଖେଳାଳି ରଖିପାରିଲେ ଭାରତକୁ ପ୍ରକୃତ ବ୍ୟାଡମିଣ୍ଟନ ସୁପରପାୱାର କୁହାଯାଇପାରିବ ବୋଲି ଗୋପୀଚାନ୍ଦଙ୍କ ମତ।
୨୦୦୯ରେ ଭାରତ ପାଇଁ ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିଅନସିପ୍ ଆୟୋଜନ କରିବା ହିଁ ବଡ଼ ସଫଳତା ଥିଲା। ୨୦୨୬ରେ କିନ୍ତୁ ପରିସ୍ଥିତି ବଦଳିଛି—ଏବେ ଆୟୋଜନ କରିବା ନୁହେଁ, ଘରୋଇ ମାଟିରେ ପଦକ ଜିତିବା ହିଁ ଭାରତର ଲକ୍ଷ୍ୟ।
ବିହାର ବୋର୍ଡର ଦଶମ ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀର ୨୦୨୭ ବାର୍ଷିକ ପରୀ...
ଆଧୁନିକ ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ ଅନେକ ରୋଗର ଚିହ୍ନଟ ଓ ଚିକିତ୍ସ...
ଆମେରିକାର ମଧ୍ୟାବଧି ନିର୍ବାଚନରେ ଡେମୋକ୍ରାଟିକ୍ ପାର୍ଟିର...
କର୍କଟ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା ଖର୍ଚ୍ଚ ଅନେକ ପରିବାର ପାଇଁ ବଡ଼ ଆର...
ସୁସ୍ଥ ରହିବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ସପ୍ଲିମେଣ୍ଟ ଖାଇବା ଜରୁରୀ କ...
‘ଅରାଜକତା ହଟାଅ, ଗଣତନ୍ତ୍ର ବଞ୍ଚାଅ’ ସ୍ଲୋଗା...
୨୦୨୭ ନିର୍ବାଚନକୁ ନେଇ ଅଖିଳେଶଙ୍କ ରଣନୀତି ଉତ୍ତରପ୍ରଦେ...
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଏକା ପ୍ରକାରର ହେଲ୍ଥ ପ୍ୟାକେଜ...
