ଭାରତୀୟ ସଙ୍ଗୀତ ଜଗତର ଦିଗଗଜ Asha Bhosleଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଜଡିତ ଘଟଣା ଏବେ ଏକ ବଡ଼ ନୀତିଗତ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଚର୍ଚ୍ଚାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି। ରିପୋର୍ଟ ଅନୁସାରେ, 92 ବର୍ଷ ବୟସ୍ରେ କାର୍ଡିଆକ୍ ଆରେଷ୍ଟ ପରେ ତାଙ୍କୁ CPR (Cardiopulmonary Resuscitation) ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହାକୁ କେତେକ ବିଶେଷଜ୍ଞ “ଅନାବଶ୍ୟକ ଚିକିତ୍ସା ପ୍ରୟାସ” ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି।

ଡାକ୍ତରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନେଇ ମତଭେଦ ଦେଖାଯାଇଛି। କେହି କହୁଛନ୍ତି ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବନକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ଡାକ୍ତରଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଜୀବନର ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରୋଗୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଶାନ୍ତି ଦେବା ଅଧିକ ଜରୁରୀ।

ବିଶେଷଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମତରେ, ଅନେକ ସମୟରେ ICU ରେ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଯନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ଜୀବନକୁ ବଢ଼ାଇବାର ଚେଷ୍ଟା ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ରୋଗୀଙ୍କ ଆରୋଗ୍ୟର କୌଣସି ଆଶା ନଥାଏ, ତେବେ ଏହା ରୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ହୋଇପାରେ।

ଭାରତରେ ସୁପ୍ରିମ୍ କୋର୍ଟ 2018 ଓ 2023ରେ “ଲିଭିଂ ଉଇଲ୍” ଓ ପ୍ୟାସିଭ୍ ଇଥାନେସିଆକୁ ଆଇନଗତ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଛି, ଯାହା ଅନୁସାରେ ରୋଗୀ ପୂର୍ବରୁ ନିଜର ଶେଷ ଚିକିତ୍ସା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଇଚ୍ଛା ଜଣାଇପାରିବେ। ତଥାପି ଏହି ପ୍ରଥା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାରତର ଅନେକ ହସ୍ପିଟାଲରେ ପ୍ରଚଳିତ ହୋଇନାହିଁ।

ଏହି ଘଟଣା ପୁଣିଥରେ ଏକ ମୂଳ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇଛି—ଜୀବନକୁ ଯେପରି ହେଉ ରକ୍ଷା କରିବା ଅଧିକ ଜରୁରୀ, କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ ସହ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା?

ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ “ମୃତ୍ୟୁ ହାର ନୁହେଁ”, ବରଂ ଏହା ଜୀବନର ଏକ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅଂଶ। ତେଣୁ ଶେଷ ସମୟରେ ରୋଗୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଓ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉପରେ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଏହି ଘଟଣା ଭାରତର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ “End-of-life care” ବିଷୟରେ ସଚେତନତା ଓ ନୀତିଗତ ଚର୍ଚ୍ଚାକୁ ଆହୁରି ଜୋରଦାର କରିଛି।