ଜାପାନରେ ଚାଲିଥିବା ଏସିଆନ୍ ପାରା ଗେମ୍ସରେ ଭାରତୀୟ ପାରା ଆଥଲେଟ୍ନିଶାଦ କୁମାରନିଜ ନାମରେ ଯୋଡ଼ିଛନ୍ତି ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ସଫଳତା। ହାଇଜମ୍ପରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଜିତିବେ ବୋଲି ତାଙ୍କ ପରିବାର ଆଶା କରିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ନିଶାଦଙ୍କ ନାମ ଲଙ୍ଗଜମ୍ପ ଇଭେଣ୍ଟ ପାଇଁ ଘୋଷଣା ହେବା ପରେ ପରିବାର ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।

ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ପଛରେ ଥିଲା ନିଶାଦଙ୍କଆଣ୍ଠୁ ଆଘାତ। ପ୍ରାୟ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ତାଙ୍କ ଆଣ୍ଠୁରେ ସମସ୍ୟା ରହିଥିଲା। ହାଇଜମ୍ପ ସମୟରେ ପ୍ରାୟ ୬୦ ଡିଗ୍ରୀ ଆଙ୍ଗଲରେ ଶରୀରକୁ ନେବାକୁ ପଡ଼ୁଥିବାରୁ ଆଣ୍ଠୁ ଉପରେ ଅଧିକ ଚାପ ପଡ଼ୁଥିଲା। ଏହି କାରଣରୁ ନିଶାଦ ଓ ତାଙ୍କ ଟିମ୍ ଲଙ୍ଗଜମ୍ପକୁ ଏକ ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ନେଇଥିଲେ।

ଆଣ୍ଠୁ ଆଘାତରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ନୂଆ ଯୋଜନା

ନିଶାଦଙ୍କ କହିବା ଅନୁସାରେ, ଆଣ୍ଠୁ ସମସ୍ୟା ହେତୁ ସେ ଲଙ୍ଗଜମ୍ପ ଉପରେ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ୨୦୨୬ ସିଜନ୍ରେ ସେ ମାତ୍ର ଦୁଇଟି ହାଇଜମ୍ପ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ—ସିଜନ୍ ଆରମ୍ଭରେ ଅଞ୍ଜୁ ବବି ଜର୍ଜ ଓପନ୍ ନ୍ୟାସନାଲ୍ସ ଏବଂ ପରେ ମସ୍କାଟ୍ ଓପନ୍।

ସେପ୍ଟେମ୍ବରରେ ଆୟୋଜିତ ମସ୍କାଟ୍ ଓପନ୍ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ଇଭେଣ୍ଟରେ ନିଜକୁ ପରଖିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲା। ସେଠାରେ ହାଇଜମ୍ପରେ ଚତୁର୍ଥ ଏବଂ ଲଙ୍ଗଜମ୍ପରେ ପଞ୍ଚମ ସ୍ଥାନ ହାସଲ କରିଥିଲେ।

ଏହା ପରେ ଏସିଆନ୍ ପାରା ଗେମ୍ସରେ ଲଙ୍ଗଜମ୍ପକୁ ନେଇଥିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଐତିହାସିକ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଥିଲା।

ପ୍ରଥମ ଥର ବଡ଼ ମଞ୍ଚରେ ଲଙ୍ଗଜମ୍ପ, ଜିତିଲେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ

ଅକ୍ଟୋବର ୧୯ରେ ନିଶାଦ ଏସିଆନ୍ ପାରା ଗେମ୍ସର T47 ଲଙ୍ଗଜମ୍ପରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଜିତିଥିଲେ। ବଡ଼ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଏହା ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପ୍ରମୁଖ ଲଙ୍ଗଜମ୍ପ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଥିଲା।

ତା'ପରେ ଆସିଥିଲା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ୍—ହାଇଜମ୍ପ। ଆଣ୍ଠୁ ସମସ୍ୟା ଥିବାରୁ ଟିମ୍ ଅନାବଶ୍ୟକ ଝୁମ୍ପ ନେବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲା। ତଥାପି ନିଶାଦ ନିଜ ଡିଫେଣ୍ଡିଂ ଚାମ୍ପିଅନ୍ ଟାଇଟଲ୍ ବଜାୟ ରଖିଥିଲେ।

୨.୦୪ ମିଟରଡେଇଁ ସେ ହାଇଜମ୍ପରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ସହ ଗେମ୍ସ ରେକର୍ଡ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।

ତାଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଦର୍ଶନଠାରୁ ଏହି ଜମ୍ପ କମ୍ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯିବା ପରେ ଅଧିକ ଝୁମ୍ପ ନନେଇ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଶେଷ କରିଥିଲେ।

“ଏଥର ମୁଁ ୨ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ନେଇ ଘରକୁ ଯାଉଛି”

ଦୁଇଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଜିତିବା ପରେ ନିଶାଦଙ୍କ ଖୁସି ମଧ୍ୟ ବେଶ୍ ନିଆରା ଥିଲା। ସେ କହିଥିଲେ, ଦୁଇଟି ପଦକକୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ କେଉଁଟିକୁ ପ୍ରଥମେ ଦେଖିବେ ତାହା ନେଇ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେଉଛି।

ନିଶାଦଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଦୁଇଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ କେବଳ ପଦକ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ସଂଘର୍ଷର ଫଳ।

୬ ବର୍ଷ ବୟସରେ ବଦଳିଗଲା ଜୀବନ

ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ଉନା ଜିଲ୍ଲାର ବଡୁଆନ୍ ଗାଁରେ ୧୯୯୯ ଅକ୍ଟୋବରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ନିଶାଦଙ୍କ ଜୀବନ ପ୍ରାୟ ୬ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଏକ ଦୁର୍ଘଟଣା ପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳିଯାଇଥିଲା।

ପରିବାରର ଚାଷ ଜମିରେ ଘଟିଥିବା ଏକ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ତାଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତ ଏକ ଘାସ କାଟିବା ମେସିନ୍ରେ ଫସିଯାଇଥିଲା। ଏହା ପରେ କହୁଣୀ ତଳୁ ତାଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତ କାଟିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା।

କିନ୍ତୁ ଏହି ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ ଖେଳଠାରୁ ଦୂରେଇ ଦେଇନଥିଲା। ଛୋଟବେଳୁ ଭାରତୀୟ ସେନାର ଯବାନମାନଙ୍କୁ ସକାଳେ ଏକାଠି ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି ସେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଦୌଡ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।

ପରେ ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚତା ଓ ଡେଇଁବାର କ୍ଷମତା ତାଙ୍କୁ ହାଇଜମ୍ପ ଆଡ଼କୁ ନେଇଥିଲା।

୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଘର ଛାଡ଼ି ଟ୍ରେନିଂ

ପ୍ରାୟ ୨୦୧୬ରେ ନିଶାଦଙ୍କ ପ୍ରତିଭାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରି ତାଙ୍କ ପିତାମାତା ତାଙ୍କୁ ହରିୟାଣାର ପଞ୍ଚକୁଲା ସ୍ପୋର୍ଟସ୍ କମ୍ପ୍ଲେକ୍ସକୁ ପଠାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ କୋଚ୍ ନସିମ୍ ଅହମଦଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଟ୍ରେନିଂ ନେଇଥିଲେ।

ଘରଠାରୁ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଦୂରକୁ ଯାଇଥିବା ନିଶାଦଙ୍କୁ ଟ୍ରେନିଂ ସେଣ୍ଟରର ଜୀବନ ବିଷୟରେ ବିଶେଷ ଧାରଣା ନଥିଲା। ସେ ନିଜ ସହ ରନ୍ଧଣ ଗ୍ୟାସ୍, ପରିବା ଓ ଏପରିକି ଶୋଇବା ପାଇଁ ଖଟିଆ ମଧ୍ୟ ନେଇ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।

ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦୁଇ ବର୍ଷକୁ ସେ ନିଜ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗର ସମୟ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ବର୍ଷର କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ତାଙ୍କୁ ପରେ ପାରାଲିମ୍ପିକ୍ ପଦକ ଓ ଏସିଆନ୍ ପାରା ଗେମ୍ସ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଇଥିଲା।

ନିଶାଦ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତଦୁଇଟି ପାରାଲିମ୍ପିକ୍ ରୌପ୍ୟ ପଦକଏବଂଏସିଆନ୍ ପାରା ଗେମ୍ସରେ ତିନୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକଜିତିଛନ୍ତି।

ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁନା ନୁହେଁ, କିଣିଥିଲେ ବଡ଼ ଟର୍ଚ୍ଚ

ନିଶାଦଙ୍କ ସଫଳତାର ଆଉ ଏକ ଭାବପ୍ରବଣ ପାର୍ଶ୍ୱ ହେଉଛି ତାଙ୍କ ପରିବାର ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା।

ପ୍ୟାରିସ୍ ପାରାଲିମ୍ପିକ୍ସରେ ପଦକ ଜିତିବା ପରେ ସେ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଉପହାର କିଣିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ଦୁବାଇ ବିମାନବନ୍ଦରରେ ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ସୁନା, ଆଇଫୋନ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାମୀ ସାମଗ୍ରୀ କିଣନ୍ତି, ନିଶାଦ ସେଠାରେ ଖୋଜୁଥିଲେସବୁଠୁ ବଡ଼ ଟର୍ଚ୍ଚ।

କାରଣ ତାଙ୍କ ବାପା ଜଣେ ଚାଷୀ। ରାତିରେ ଚାଷ ଜମିକୁ ଯାଇ ଜଙ୍ଗଲୀ ଜନ୍ତୁ ଫସଲ ନଷ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼େ। ସେଥିପାଇଁ ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଟର୍ଚ୍ଚ କିଣିଥିଲେ ନିଶାଦ।

ଏଥର ଜାପାନରୁ ଘରକୁ କ'ଣ ନେଇଯିବେ ବୋଲି ପଚରାଯିବାରେ ନିଶାଦଙ୍କ ଉତ୍ତର ଥିଲା ଆହୁରି ସ୍ପଷ୍ଟ—

“ଏଥର ମୁଁ ଜାପାନରୁ ୨ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ନେଇ ଘରକୁ ଯାଉଛି।”