ତାପସୀ ପନ୍ନୁ ଏମିତି ମହିଳା ଚରିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିବା ପାଇଁ ପରିଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ପରିସ୍ଥିତି ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିରୋଧରେ ଲଢ଼ିବାକୁ ପଛକୁ ହଟନ୍ତି ନାହିଁ। **‘ଗାନ୍ଧାରୀ’**ରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଜଣେ ମା’ର ଭୂମିକାରେ ନଜର ଆସିଛନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜ ଅପହୃତ ଝିଅକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ସବୁ ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।

କନିକା ଧିଲ୍ଲୋନ୍ଙ୍କ ଲେଖା ଓ ପ୍ରଯୋଜନା ଏବଂ ଦେବାଶିଷ ମଖିଜାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ନିର୍ମିତ ଏହି ଫିଲ୍ମର କାହାଣୀ ଜୟପୁରା ନାମକ ଏକ କାଳ୍ପନିକ ସହରକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଆଗକୁ ବଢ଼େ।

ଫିଲ୍ମରେ ତାପସୀବାଣୀଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି। ବାଣୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଗୋକୁଳ ଓ ୫ ବର୍ଷର ଝିଅ ମିଷ୍ଟିଙ୍କ ସହ ଏକ ପୁରୁଣା ସହରକୁ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି। ଟ୍ରେନ୍ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ମିଷ୍ଟି ଅପହରଣ ହୋଇଯାଏ। ଏହା ପରେ ଝିଅକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ବାଣୀଙ୍କ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ଯାତ୍ରା।

ବାଣୀଙ୍କ ପାଖରେ ଝିଅକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ମାତ୍ରଗୋଟିଏ ମାସସମୟ ରହିଛି। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ତାଙ୍କୁ ଅମ୍ବା ନାମକ ଜଣେ ମହିଳା ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଅମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ଜୟପୁରାର ଅଜବ ନିୟମ ଓ ରହସ୍ୟ ବୁଝିବାରେ ସହାୟତା କରନ୍ତି।

ଖୋଜାଖୋଜି କରିବା ସମୟରେ ବାଣୀ ଜାଣିବାକୁ ପାଆନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କ ଝିଅ ଏକାକୀ ଶିକାର ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ଅପହରଣ ସହ‘ବ୍ଲାକହୋଲ୍’ନାମକ ଏକ ପୁରୁଣା ଶିଶୁ ଚାଲାଣ ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍ର ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି।

ଏଠାରେ ଫିଲ୍ମର ଏକ ଭଲ କାହାଣୀର ସମ୍ଭାବନା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ୟା ଆସିଛି ଏହାରଲେଖାରେ। ଅନେକ ରହସ୍ୟ, ଚରିତ୍ର ଓ ଟ୍ୱିଷ୍ଟ୍କୁ ଏକାଠି କରିବାକୁ ଯାଇ ଫିଲ୍ମ ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ଭାବନା—ଜଣେ ମା’ର ଝିଅକୁ ଖୋଜିବାର ସଂଘର୍ଷ—ଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଏ।

ଜୟପୁରା ସହରର ରହସ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାଣୀଙ୍କ ଭାବନାତ୍ମକ ଯାତ୍ରାଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ପାଇଥାଏ। ଦର୍ଶକ ମା’ ଓ ଝିଅଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ଅପେକ୍ଷା ସହର ଏବଂ ଏହାର ଚରିତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ରହସ୍ୟ ଭେଦିବାରେ ଅଧିକ ସମୟ ବିତାଇଥାନ୍ତି।

ଫିଲ୍ମରେ ଶିଶୁ ଚାଲାଣ ଭଳି ଏକ ଗମ୍ଭୀର ବିଷୟକୁ ଉଠାଯାଇଛି। ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏକ ଜରୁରୀ ବିଷୟ। କିନ୍ତୁ ଏହା ସହିତ ଲୋକକଥା ଓ ପୌରାଣିକ ଉପାଦାନ ଯୋଡ଼ିବାର ପ୍ରୟାସ ସବୁବେଳେ ସଫଳ ହୋଇନାହିଁ।

ବାଣୀଙ୍କୁ‘ମା’ ଚୌମୁଖୀ’ଏବଂ ଖଳନାୟକଙ୍କୁ‘ମଗରାସୁର’ସହ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି। ଶିଶୁଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରି ପାତାଳ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ଏକ ରାକ୍ଷସ ଓ ମା’ ଚୌମୁଖୀଙ୍କ କାହାଣୀକୁ ଫିଲ୍ମର ଅପରାଧ ଓ ମାତୃତ୍ୱର କାହାଣୀ ସହ ଯୋଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଏହି ପୌରାଣିକ ଉପାଦାନ କାହାଣୀ ସହ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ମିଶିପାରିନାହିଁ।

ଖଳନାୟକ ଭୂମିକାରେପ୍ରଶାନ୍ତ ନାରାୟଣନ୍ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚରିତ୍ରରେ ଆବଶ୍ୟକ ଗଭୀରତା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ। ସେହିପରି ଜତିନ ସରନା, ଛାୟା କଦମ, ଚନ୍ଦନ ରୟ ଓ ସ୍ୱସ୍ତିକା ମୁଖାର୍ଜୀଙ୍କ ଭଳି ଅଭିନେତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଲେଖାର ଦୁର୍ବଳତା କାରଣରୁ ନିଜ ପ୍ରତିଭା ଦେଖାଇବାର ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ସୁଯୋଗ ମିଳିନାହିଁ।

ତଥାପିତାପସୀ ପନ୍ନୁଙ୍କ ଅଭିନୟଫିଲ୍ମର ଏକ ବଡ଼ ଶକ୍ତି। ବାଣୀଙ୍କ ରାଗ, ଥକ୍କାପଣ ଓ ଝିଅକୁ ହରାଇବାର ଭୟକୁ ସେ ନିଜ ଅଭିନୟରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭାବେ ଦେଖାଇଛନ୍ତି। ସେ ଜଣେ ଦୁର୍ବଳ ମା’ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଜ ଝିଅ ପାଇଁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଜଣେ ମହିଳା ଭାବେ ବାଣୀଙ୍କୁ ପରଦାରେ ଜୀବନ୍ତ କରିଛନ୍ତି।

ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଦେବାଶିଷ ମଖିଜାଙ୍କ ଭିଜୁଆଲ୍ ଷ୍ଟାଇଲ୍ ମଧ୍ୟ ଫିଲ୍ମକୁ ଏକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ପରିବେଶ ଦେଇଛି। ଜୟପୁରାର ଅନ୍ଧାରିଆ ସ୍ଥାନ, କ୍ଲଷ୍ଟ୍ରୋଫୋବିକ୍ ଫ୍ରେମ୍ ଓ ନିକଟରୁ ନିଆଯାଇଥିବା କ୍ୟାମେରା ସଟ୍ଗୁଡ଼ିକ ସହରକୁ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଇବାରେ ସଫଳ। କିନ୍ତୁ କେବଳ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଭିଜୁଆଲ୍ ଦ୍ୱାରା ଥ୍ରିଲର୍ରେ ପ୍ରକୃତ ଉତ୍କଣ୍ଠା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇପାରେ ନାହିଁ।

ଶେଷରେ‘ଗାନ୍ଧାରୀ’ଏକ ଏମିତି ଫିଲ୍ମ ହୋଇ ରହିଯାଏ, ଯାହାର ପାଖରେ ଭଲ ଅଭିନେତ୍ରୀ, ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ଓ ଏକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଧାରଣା ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଟ୍ୱିଷ୍ଟ୍, ପୌରାଣିକ ଉପାଦାନ ଓ ଅଧା-ବିକଶିତ ଚରିତ୍ର କାହାଣୀର ପ୍ରଭାବକୁ କମାଇ ଦେଇଛି।

‘ଗାନ୍ଧାରୀ’ ଜଣେ ମା’ ନିଜ ଝିଅ ପାଇଁ ନରକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା କାହାଣୀ। କିନ୍ତୁ ଫିଲ୍ମ ଦର୍ଶକଙ୍କୁ ସେହି ଯାତ୍ରାରେ ସାଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ଯେତିକି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାହାଣୀ ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ଦେଇପାରିନାହିଁ।