ଦେଶରେ ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି (ଏମର୍ଜେନ୍ସି) ଘୋଷଣାର ୫୧ ବର୍ଷ ପୂର୍ତ୍ତି ହୋଇଛି। ୧୯୭୫ ମସିହା ଜୁନ୍ ୨୫ ତାରିଖରେ ତତ୍କାଳୀନ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱାଧୀନ ସରକାରଙ୍କ ସୁପାରିଶ କ୍ରମେ ତତ୍କାଳୀନ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଫଖରୁଦ୍ଦିନ ଅଲ୍ଲୀ ଅହମ୍ମଦ ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନର ଧାରା ୩୫୨ ଅନୁଯାୟୀ ଦେଶରେ ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ।

ଏହି ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ୨୫ ଜୁନ୍ ୧୯୭୫ ରାତିରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ୨୧ ମାର୍ଚ୍ଚ ୧୯୭୭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାୟ ୨୧ ମାସ ଧରି ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ସମୟକୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାରତର ଇତିହାସର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିବାଦୀୟ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧ୍ୟାୟ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ।

ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ସମୟରେ ଦେଶରେ ନିର୍ବାଚନ ସ୍ଥଗିତ ରଖାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ନାଗରିକଙ୍କ ଅନେକ ମୌଳିକ ଅଧିକାର ଉପରେ କଟକଣା ଲଗାଯାଇଥିଲା। ବିରୋଧୀ ଦଳର ଅନେକ ପ୍ରମୁଖ ନେତାଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଯାଇ ଜେଲରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଟଳ ବିହାରୀ ବାଜପେୟୀ, ଲାଲକୃଷ୍ଣ ଆଡଭାନୀ ଏବଂ ଜୟପ୍ରକାଶ ନାରାୟଣଙ୍କ ପରି ନେତାମାନେ ଥିଲେ।

ସେହି ସମୟରେ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଉପରେ ମଧ୍ୟ କଠୋର ସେନ୍ସରସିପ୍ ଲାଗୁ କରାଯାଇଥିଲା। ଖବରକାଗଜ ଓ ପ୍ରକାଶନ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକରେ ସେନ୍ସର ଅଧିକାରୀ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ବିନା କୌଣସି ଖବର ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇପାରୁନଥିଲା। ସରକାରଙ୍କ ସମାଲୋଚନା କରୁଥିବା ଖବର ପ୍ରକାଶ କଲେ ଗିରଫଦାରୀର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାର ଆଶଙ୍କା ରହୁଥିଲା।

ଇତିହାସବିଦ୍ ଓ ରାଜନୈତିକ ବିଶ୍ଳେଷକମାନଙ୍କ ମତରେ, ଏହି ସମୟ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପରୀକ୍ଷାର ଏକ କଠିନ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଥିଲା। ଆଜି ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତିର ୫୧ ବର୍ଷ ପୂର୍ତ୍ତି ଅବସରରେ ସେହି ଘଟଣା ଓ ଏହାର ପ୍ରଭାବକୁ ପୁଣିଥରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି।