ଦୁଲକର ସଲମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗତ କିଛି ବର୍ଷ ମିଶ୍ର ଅନୁଭବ ନେଇ ଆସିଛି। ଅନ୍ୟ ଭାଷାର ଦର୍ଶକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ‘ସୀତା ରାମମ୍’ଓ‘ଲକି ଭାସ୍କର’ଭଳି ଫିଲ୍ମ ତାଙ୍କୁ ଲୋକପ୍ରିୟ କରିଥିବା ବେଳେ ମଲୟାଲମ୍ ସିନେମାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଜୋରଦାର କମବ୍ୟାକ୍ର ଅପେକ୍ଷା ରହିଥିଲା। ‘RDX’ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ନାହାସ ହିଦାୟଥଙ୍କ‘I’m Game’ସେହି ଆଶା ନେଇ ଆସିଛି।

ଫିଲ୍ମର କାହାଣୀଡାନ୍ ଜନ୍ଙ୍କୁ ନେଇ। ସେ ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବେଟିଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗ୍ୟର ଖେଳ ନୁହେଁ, ବରଂ ଗଣିତ ଓ ଏକ ସିଷ୍ଟମ୍। ଆରମ୍ଭରେ ସେ ଲଗାତାର ଜିତିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏକ ବେଟ୍ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ବିଫଳ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳିଯାଏ।

ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍ର ପିଛା କରିବା, କାର୍ ଦୁର୍ଘଟଣା ଓ ତାଙ୍କ ହାତ ଗୁରୁତର ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ଡାନ୍ଙ୍କରହାତ ପ୍ରତିରୋପଣକରାଯାଏ। ହେଲେ ନୂଆ ହାତ ସହ ସମସ୍ୟା ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ହାତରେ ଅନ୍ୟ କାହାର ସ୍ମୃତି ଥିବା ଭଳି ଲାଗେ ଏବଂ ଏହା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରେ। ଏହାପରେ ଡାନ୍ ଏକ କ୍ରିକେଟ୍ ବେଟିଂ ସିଣ୍ଡିକେଟ୍ ଓ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଅଧୂରା କାହାଣୀ ସହ ଜଡ଼ିତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।

ହାତ ପ୍ରତିରୋପଣକୁ ନେଇ ହରର୍ ଓ ଥ୍ରିଲର୍ କାହାଣୀ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି।‘Body Parts’ଭଳି ଫିଲ୍ମ ସହ ଏହାର କିଛି ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରହିଛି। ଏହାଛଡ଼ା **‘Maaveeran’**ର ଟୋନ୍ର ପ୍ରଭାବ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦର୍ଶକଙ୍କୁ ଅନୁଭବ ହୋଇପାରେ।

ତଥାପି ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧ ଏହି ସାମଞ୍ଜସ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନିଜର ଏକ ଗତି ସୃଷ୍ଟି କରେ। ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ନାହାସ ହିଦାୟଥ ଚେଜ୍ ସିକ୍ୱେନ୍ସ ଓ ଆକ୍ସନ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ପରଦାରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ହାଇଦ୍ରାବାଦକୁ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଅଲଗା ଭାବେ ଦେଖାଯାଇଛି—ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଜୀବନ୍ତ ସହର ଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ଧକାର ଓ ଗ୍ରିମି ପରିବେଶ ଅଧିକ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।

ଫିଲ୍ମରେ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ସେଲ୍ଫ୍-ଅୱେରନେସ୍ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। କାୟାଦୁ ଲୋହାରଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଆସିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ‘ପାନ୍-ଇଣ୍ଡିଆ ଫିଲ୍ମ’ବୋଲି କରାଯାଇଥିବା ମଜା ଦୁଲକରଙ୍କ ବର୍ତ୍ତମାନର କ୍ୟାରିୟର୍କୁ ନେଇ ଏକ ଭଲ ଇଙ୍ଗିତ ଦିଏ। ଇଂରାଜୀ, ମଲୟାଲମ୍, ତାମିଲ୍ ଓ କିଛି ତେଲୁଗୁ ଡାଏଲଗ୍ର ମିଶ୍ରଣ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାଭାବିକ ଲାଗିଛି।

ହାତଟି ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ କରିବା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଂଶ ଫିଲ୍ମର ସବୁଠାରୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭାଗ। ଏହି ସିକ୍ୱେନ୍ସକୁ ଚମନ୍ ଚକ୍କୋଙ୍କ ଏଡିଟିଂ ଆହୁରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କରିଛି। ଆକ୍ସନ୍ ସମୟରେ ହାତର ଛୋଟ ଛୋଟ ଗତି, ଚରିତ୍ରର ହେୟାର୍ ଫ୍ଲିକ୍ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ଡାଏଲଗ୍ ବିନା ହିରୋଇକ୍ ମୋମେଣ୍ଟ୍ ଦର୍ଶକଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ।

ଦୁଲକରଙ୍କ ଅଭିନୟ ଦମଦାର

ଡାନ୍ ଜନ୍ଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେଦୁଲକର ସଲମାନଭଲ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି। ଜଣେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ ଜୁଆଡ଼ିରୁ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନଥିବା ଅଙ୍ଗ ସହ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ସେ ବିଶ୍ୱସନୀୟ ଭାବେ ଦେଖାଇଛନ୍ତି।

ଆଣ୍ଟୋନି ବର୍ଗିସ୍ ଭିକି ଭୂମିକାରେ ନିଜର ବିସ୍ତୃତ କ୍ୟାମିଓରେ ଭାବନାତ୍ମକ ଗଭୀରତା ଆଣିଛନ୍ତି। କାଥିର, ମାଇସ୍କିନ୍ ଓ କାୟାଦୁ ଲୋହାର ମଧ୍ୟ ଭଲ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଗଭୀରତା ମିଳିନାହିଁ।

ଜିମ୍ସି ଖାଲିଦଙ୍କ ସିନେମାଟୋଗ୍ରାଫି ଶାର୍ପ ରହିଛି। ଜେକ୍ସ ବିଜୟଙ୍କ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ମଧ୍ୟ ଫିଲ୍ମର ମୁଡ୍କୁ ସାଥ୍ ଦେଇଛି, ବିଶେଷକରି ଆକ୍ସନ୍ ସିକ୍ୱେନ୍ସରେ।

ଇଣ୍ଟରଭାଲ୍ ପରେ ଫିଲ୍ମ ଦୁର୍ବଳ

ସମସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଇଣ୍ଟରଭାଲ୍ ପରେ। ଡୋନର୍ର ପରିଚୟ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିବା ପରେ କାହାଣୀ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯିବ, ତାହା ଅନୁମାନ କରିବା କଷ୍ଟକର ହୁଏନାହିଁ। ଏକ ଲମ୍ବା ଫ୍ଲାଶବ୍ୟାକ୍ ଭିକିଙ୍କ କାହାଣୀକୁ ଆଗକୁ ନେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଫିଲ୍ମର ଗତିକୁ ଧୀର କରିଦିଏ।

ପ୍ରତିଶୋଧର ପାରମ୍ପରିକ ଫର୍ମୁଲାକୁ ଭାଙ୍ଗିବାର ସୁଯୋଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଫିଲ୍ମ ଶେଷରେ ସେହି ପରିଚିତ ରାସ୍ତାକୁ ହିଁ ବାଛିନିଏ। ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଆକ୍ସନ୍ ସିକ୍ୱେନ୍ସ ଆସିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧର ଉତ୍କଣ୍ଠା ଆଉ ଫେରି ଆସେନାହିଁ।

ବେଟିଂର ପରିଣାମକୁ ନେଇ ଫିଲ୍ମ ଯେଉଁ ସାମାଜିକ ମନ୍ତବ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ପୂରାପୂରି ବିକଶିତ ହୋଇନାହିଁ। ଅଧିକ ଧ୍ୟାନ ଦିଆଯାଇଥାନ୍ତା, ଏହି ଅଂଶ ଫିଲ୍ମକୁ ଏକ ଭିନ୍ନ ପରିଚୟ ଦେଇପାରିଥାନ୍ତା।

ଶେଷ ଭାଗରେ ବର୍ଷା ସହ ମୃତ୍ୟୁର ଦୃଶ୍ୟ, ହିରୋ ଜିତିବା ପରେ ଭିଲେନ୍ର ଗୁଣ୍ଡାକୁ ଫୋନ୍ କରିବା ଏବଂ ଶେଷରେ ଆହତ ହିରୋ ପୁଣି ଉଠି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପିଟିବା ଭଳି ପରିଚିତ କ୍ଲିଶେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ସାଧାରଣ କମର୍ସିଆଲ୍ ଫିଲ୍ମରେ ଏହି ଫର୍ମୁଲା କାମ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏହା ଫିଲ୍ମର ଆରମ୍ଭର ଅଲଗା ଧାରଣା ସହ ମେଳ ଖାଏନାହିଁ।

‘I’m Game’ ଏକ ଜେନର୍-ବେଣ୍ଡିଂ ଫ୍ୟାଣ୍ଟାସି ଥ୍ରିଲର୍ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଶେଷରେ ଏକ ସାଧାରଣ ପ୍ରତିଶୋଧ ଡ୍ରାମାରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ।ଫିଲ୍ମରେ ଦୁଲକରଙ୍କ ଅଭିନୟ, ଆକ୍ସନ୍ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା, ସିନେମାଟୋଗ୍ରାଫି, ଏଡିଟିଂ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଭଳି ଅନେକ ଭଲ ଉପାଦାନ ରହିଛି। ଅଭାବ ରହିଛି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ସାହସୀ ଓ ଭିନ୍ନ କାହାଣୀରେ ଏକାଠି କରିବାରେ।

ଶେଷରେ ଫିଲ୍ମଟି ଦୁଇଟି ଅଲଗା ରୂପ ମଧ୍ୟରେ ଅଟକିଯାଏ—ଏକପଟେ ଏହା ଏକ ଅସ୍ୱସ୍ତିକର ବଡି-ହରର୍ ଥ୍ରିଲର୍ ହୋଇପାରିଥାନ୍ତା, ଅନ୍ୟପଟେ ଏହା ଏକ ପାରମ୍ପରିକ ପ୍ରତିଶୋଧ ଫିଲ୍ମ ହୋଇଯାଏ। ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧ ଝୁମ୍ପ ନେବାର ସଙ୍କେତ ଦେଇଥିବା ବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଦ୍ଧ ସୁରକ୍ଷିତ ରାସ୍ତା ବାଛିନିଏ।

ଦୁଲକରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ସକାରାତ୍ମକ ପଦକ୍ଷେପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦର୍ଶକ ଆଶା କରୁଥିବା ଜୋରଦାର ମଲୟାଲମ୍ କମବ୍ୟାକ୍ ଏହା ହୋଇପାରିନାହିଁ।